Da bleff hved - & need Paa Jorden han Da som nu Jaget ved at lefve, ved at aande, Ved hver saa stoor at nsten Dend Smerte
han gik omkring Blandt Mennisker, vaer han skuffed I Liivets ydre vaer der intet Lig det han flt i Ulvens Liiv
De under ham Med at troskyldig ham, Een Krafft aff Natur, Som Sanser uden
Han gliider useet dem, streifer i sit Jag Lig Kvldens Farver, Nattens
For ingen Guderst hafver Git Mennisket Svar paa hvem han Dmon, Phantom & Vaer Naffn paa det de aldrig kunde finde
End han - I hans Een Affgrund tung Som det Hav Der eldsker Dyb
Der - I Bund han al deris Glde, Liiv, Mod &
Maanen, paanye, ham fra en sunken Himmel
...Oc ved den lydende Som Fryckt i Natten Skald de ffromme falme
The spell did breake and release To hours amongst But then, as now, the Of living, breathing, yea ev'rie A burden approaching
he was As he with men On the surface of - no change No change as the within
They fear him, fooles A power pure, nature sans delusion
Amongst he walks unseen Like a if Twilight The of Night
No of God did tell Man He did hide Werewolf & Phantom, Daemon & - Mere names given to they fear'd
But he - In his heart: An abyss As teh sea Which its deeps
- An shadow crawling the wintry soil All Hope, & Life he slayes
The Moone, anew, Bids him welcome a waning sky
... And by the Of his midnight shall be harvest agayn From the hearts of men